Precies een week geleden liep ik met een fikse kater enigszins verdwaasd rond in mijn huis. De Incubate 2011 dip was er één om serieus rekening mee te houden. Na een paar dagen ontnuchtering is het dagelijks leven gelukkig weer langzaam op gang gekomen.
Vandaag moest het maar eens gebeuren. Ik gooi wat foto's van het Incubate weekend online. Vandaag foto's van de vrijdagavond.
Sinds het concert van EMA zondagavond op Incubate ben ik een beetje van slag.
Iedereen die ik over het optreden hoor spreken vond het te gek.
Het album heeft op Pitchfork een 8,5 heeft gekregen maar ik moet het album nog steeds beluisteren. Ik weet dat frontvrouw Erika M. Anderson (=EMA) vergeleken wordt met Patty Smith, PJ Harvey en Courtney Love al vond ik zelf haar meer iets van Heather Nova weg hebben. Ook was ik na een week Incubate enigszins verzadigd en vermoeid en daardoor misschien ook wel minder met mijn hoofd bij haar set. Halverwege het concert ben ik weggelopen om met een paar nicotinegebruikers even te pauzeren en heb dus niet alles van het concert gezien. Bovendien was The Fall dé band waar ik al een week naar aan het uitkijken was en die moesten na EMA spelen.
Veel later ben ik nog op een afterparty in de Little Devil terecht gekomen en heb de polonaise gelopen. Om half vier ben ik dronken door de mistige nacht opgeslokt.
Terug naar het optreden van EMA. Ik kon er helemaal niks mee. Niet dat het slecht was maar het pakte mij gewoon niet. Helaas.
Drie dagen later moet ik toch nog steeds aan EMA denken. Om preciezer te zijn aan het gat in haar majo.
Niet 7 avonden lang Incubate tot laat bezoeken en overdag gewoon werken speelt mij parten. Niet het drankgebruik op de laatste avond valt mij zwaar. Ook houden de fantastische acts die ik gezien heb mij niet bezig. Het is het quasi nonchalante gaatje in EMA haar majo waar ik de afgelopen dagen regelmatig aan heb moeten denken.
Het bewuste gaatje.
Hoe meer ik het beeld van het gaatje probeer te negeren hoe vaker het zich aan mij opdringt. Dit vind ik vreemd en verontrustend. Ik vraag mij af of alles wel goed met mij gaat. Ik ga EMA een tweede kans geven. Ik ga vanavond nog haar album Past Life Martyred Saints eens rustig beluisteren. Misschien kan ik dan op mijn eerste indruk van de band terugkomen. Hopelijk ben ik dan ook eindelijk verlost van dat beeld van het gat in Erika's majo.
De komende dagen wordt het reeds overvloedige culturele aanbod van Incubate nog wat verder opgeschroefd. Er gaat op nog meer locaties nog meer gebeuren. Het is onmogelijk om alles te zien dus de bezoekers zullen optredens moeten laten schieten om andere te kunnen zien.
Gisteren heb ik weer een hele mooie Incubate avond gehad. Breekbare Americana door Sam Amidon in Paradox. Daarna een kort maar krachtige set van Anne Frank Zappa in de Cul de Sac om vervolgens in de 013 de metal van Aura Noir te ondergaan.
De verrassing van de avond kwam erna met het optreden van de Screaming Females (zijn er andere?) die de Cul de Sac plat speelden. Wat kon die kleine frontvrouw een bak herrie uit haar gitaar toveren zeg!
De dag ervoor woensdag heb ik niet zoveel gezien. Nosaj Thing in de kleine zaal van 013 en Ford & Lopatin in de Cul. Beide acts waren goed om aan te horen maar voor de tijdstip van de avond vond ik ze een beetje te rustig. Lekkere muziek om thuis rustig naar te luisteren maar niet echt muziek om het publiek los te krijgen. Het meest lullige van die avond was dat ik rondliep met een camera zonder geheugenkaartje.........Voor sommige mensen die mij kennen is dit niet vreemd.
Tot zover de update. Ik wil nog even de stad in voor mijn portie Incubate voor vandaag.
Afgelopen maandag is in Tilburg het Incubate festival weer van start gegaan.
Het festival voor independent culture heeft dit jaar als thema: We are Incubate.
Geen grenzen tussen artiesten en publiek. De bezoekers worden aangemoedigd om uit hun passieve rol te stappen en te participeren.
Zelf participeer ik altijd graag in het bier drinken maar ik heb ook een paar foto's genomen de afgelopen dagen. Deze zijn onder dit stukje te zien.
Het festival is nog maar ruim twee dagen onderweg en ik heb nu al een heleboel leuke acts gezien.
Omar Souleyman in de dampende kleine zaal van 013. The Kik in Cul de Sac. Gisteren een stevige set van HEALTH wederom in 013. Een dans optreden op de Korte Heuvel (Dans Lab?).
Ik heb het idee dat het festival elk jaar drukker bezocht wordt. Ik kon een paar jaar geleden, toen het festival nog de naam ZXZW droeg, bij een optreden in Paradox een bijna lege zaal binnenlopen. Afgelopen maandag konden sommige mensen hetzelfde Paradox niet meer binnen om de band The War on Drugs te zien.
Verder is het erg leuk om door de stad te fietsen en overal mensen op de piano's van Play Me I'm Yours te zien spelen. Een project van de Brit, Luke Jerram.
We zijn nog niet op de helft van het festival en het nu al geslaagd voor mij.
Ik hoop de komende dagen nog veel leuks te zien en zie vooral uit naar mijn oude helden The Fall op zondag. Ik hoop nog wat meer foto's te maken als het bier tenminste niet in de weg gaat zitten. Als er wat leuke foto's tussen zitten zal ik ze op deze blog plaatsen.
Organisatie Incubate dank voor dit heerlijke festival. Tilburg wees trots dat dit feestje ons feestje is!
Terwijl ik aan dit stukje begin valt de regen met bakken naar beneden. Het is zaterdagmiddag en eigenlijk had ik best wel even op het festival Mundial hier in Tilburg willen rondlopen. Daar is het nu toch echt te nat voor. Bovendien heeft de festival organisatie via allerlei media laten weten dat het publiek beter pas na 17.00 uur naar het festival terrein kan komen vanwege de regen en windvlagen.
Door het slechte weer kan ik nu even wat tijd vrij maken voor een beetje gezever. Dat is wel nodig want de laatste post is alweer meer dan 2 weken geleden geplaatst. Ik heb niet zo'n trek om veel te schrijven op dit moment. Ik heb überhaupt niet zoveel zin in wat dan ook op dit moment maar daar gaat dit stukje niet over.
Ik woon al weer meer dan 6 jaar alleen sinds een mislukt samen-gaan-wonen in 2004. Dat is goed te doen al zijn er momenten dat ik wat meer naar een samenzijn verlang maar daar gaat dit stukje ook niet over.
Ik wil wel iets vertellen over een ongewenste huisgenoot die sinds vorige week vrijdag bij mij ingetrokken is.
Vorige week vrijdagavond zat ik lekker op de bank een film te kijken, Biutiful van Alejandro Gonzaléz Iñárritu met Javier Bardem in de hoofdrol. De film was nog maar net begonnen toen ik een zwart/grijze streep langs mij zag komen. Een fucking muis!
Ik erken het niet graag omdat het niet echt mannelijk is maar ik moest eerst even bijkomen, mijn hartslag was flink omhoog geschoten, ik was echt geschrokken van dat beest. Dat kwam natuurlijk omdat ik al vanaf het begin midden in die film zat maar toch.....
Het beestje schrok gelukkig ook van mijn schrikken dus het rende weer terug naar het gat in de houten vloer waar het uitgekropen was.
Nog nooit eerder heb ik in dit huis een muis gezien. Nu na 6 jaar besluit een muis om bij mij in te trekken. Bovendien is het bijna zomer en heeft het beest dus geen enkele reden om naar binnen te komen. Ja, OK het is een chaos in huis maar er liggen geen etensresten in huis en in de keuken.
Had ik nu maar een kat dacht ik en terwijl ik dat dacht begon op hetzelfde moment mijn geweten te knagen. Eerder op de dag had ik een link naar een filmpje op Facebook gepost.
I Love Cats heet het en nee, het is geen promotiefilmpje van de gemeente Kaatsheuvel.
In het filmpje is een jonge vrouw te zien die zich met dat filmpje introduceert op een datingsite. Ze wordt erg emotioneel nadat ze verteld heeft dat ze gek op katten is en die emotionaliteit raakt ze niet meer kwijt waardoor haar introductie erg hilarisch wordt.
Ik ben bang dat de muis een wraak van de kattengod is. Ik had dat meisje nooit op Facebook mogen zetten. Ik heb haar belachelijk gemaakt.
De muis kwam vaak en snel langs mij op weg naar de keuken. Schoenen gooien hielp niet en werd na een paar keer ook ongemakkelijk want ik moest ze weer pakken om opnieuw te kunnen gooien. Het beestje bleef terugkomen en ik werd er zo opgefokt van dat rustig film kijken onmogelijk werd. Ik ging vroeg naar bed, hier had ik geen zin in.
De volgende dag moest ik werken. Ik stond wat vroeger op om voor het werk wat muizenvallen en gif te kopen.
Op internet las ik gedurende de dag als er wat tijd voor was enkele stukjes over muizen en hoe die uit huis te krijgen. Er waren zoveel meningen als sites maar één ding kwam de hele tijd terug. Muizen zijn gek op pindakaas. Zaterdagavond werd er dus bij thuiskomst pindakaas aan de muizenvallen gesmeerd.
Twee dagen lang werd er geen muis in huis aangetroffen. De muizenvallen bleven onaangeroerd. Zou het een passerende muis zijn geweest?
Ik hoopte het. Geen muizenbloed aan mijn handen en weer rustig film kunnen kijken. Dat zou mooi zijn.
Op dinsdagochtend deed ik een bizarre ontdekking. Op alle drie de muizenvallen was het pindakaas van de val afgegeten. Op één klem waren in de overgebleven pindakaas zelfs twee voortandafdrukken te zien!
Ik begon mij nu toch ernstig zorgen te maken. Deze muis (ik bid dat het er maar één is) is erg slim. Er zijn drastischer maatregelen nodig.
Van een collega kreeg ik 2 extra vallen die met een ander mechanisme werken. Ze zouden beter zijn al had ik het idee dat de kracht van deze klemmen minder krachtig was. Dat lijkt mij niet fijn want ik heb liever een dode muis in een val dan een gewonde muis. Dan kan ik de muis het genadeschot geven en dat lijkt mij nou ook niet echt plezierig om te doen.
De afgelopen dagen stonden de nieuwe klemmen dus ook in mijn woonkamer maar geen muis werd gevangen.
Vanochtend vond ik een van de nieuwe klemmen dicht maar zonder muis erin.
Het gif wat ik gekocht heb laat ik nog even in de doos. Zolang ik het idee heb dat het maar één muis is wil ik het met klemmen blijven proberen. Het gif werkt trager en lijkt mij meer dieronvriendelijk maar als het moet zal ik niet twijfelen om het in te zetten tegen deze ongewenste huisgenoot. Bovendien is het gif een product van Bayer en die hebben nogal een reputatie als het om uitroeien en gif gaat.
Het kat en muis spel gaat ondertussen verder maar ik zal voortaan oppassen met het belachelijk maken van kattenvrouwtjes.
Op dit moment zijn er opklaringen boven Tilburg. Hopelijk zal deze Mundial zonder verdere verstoringen nog een memorabele editie worden.
Eindelijk is het er eens van gekomen. Al maanden zou ik een keer langs het atelier van Frans gaan. Frans heeft namelijk een glas in lood werkplaats in Dongen. Elke keer dat we elkaar in Paradox of bij Burgemeester Jansen troffen kwam het weer ter sprake. En elke keer zou ik dan binnenkort langskomen maar uiteindelijk gebeurde er dan niets.....Tot vorige week.
Vorige week woensdag, een warme dag, was het zover. Ik zou op de fiets naar Dongen gaan om het atelier van Frans te bezoeken.
Rond een uur of vier hadden we afgesproken. Omdat ik niet precies wist hoelang de rit zou duren en omdat ik het leuk vind om zo nu van de route af te gaan, om bijvoorbeeld een foto te maken, vertrok ik ruimschoots op tijd.
Een groot deel van de rit zou langs het Wilhelminakanaal voeren, met de nadruk op zou. Bij de rand van Tilburg was het fietspad afgesloten. Er was een omleiding. Voor Dongen volg B. Ik had geen keus, ik moest het ghetto in, de Reeshof!
Ik ging een stukje harder rijden. Ik reed door straten met obscure namen als Munnekeburenpad en Mispeleindsingel. Mijn hart klopte in mijn keel. Ik zag geen mens maar ik voelde dat ik vanachter de gordijnen bekeken werd.
Gelukkig zag ik in de verte de landerijen weer opdoemen. Veilig gebied, maar geen borden meer....... Misschien ligt het alleen aan mij of heb ik een selectief geheugen en onthoud ik alleen de keren dat het fout gaat. Ik heb echt het idee dat als ik een omleiding neem en de alternatieve route volg ik de eerste kilometer altijd aan het handje gehouden wordt. De alternatieve bewegwijzering is vlekkeloos. Als je dan een stuk verder bent worden de borden al schaarser en moet je gaan opletten. En als je dan ver genoeg verwijderd bent van het begin van de omleiding zeggen ze: Fuck You! Zoek het verder zelf maar uit!
Links van mij zag ik helikopters acrobatische toeren uithalen, Rijen dus, en rechts voor mij een kerktoren. Dat moest Dongen zijn. Voor de zekerheid vroeg ik een ouder stel dat langs de weg met hun fietsen gestopt was om wat te drinken voor bevestiging. Inderdaad dat was Dongen en ik moest bij de Halve Maan pas rechtsaf gaan anders kwam ik in het industriegebied van Dongen terecht.
Zonder veel problemen reed ik Dongen binnen en al snel had ik mijn bestemming gevonden.
In Dongen zit Frans in een voormalig schoolgebouw. Dat deelt hij met meerdere mensen. Naast hem zit een schilder. Verder maakt er nog een fotohobbyclub regelmatig gebruik van één van de ruimtes.
Nadat we wat koffie hebben gedronken komt Frans met een tent op de proppen. Voor een Euro op de Meimarkt gekocht zegt hij blij. Of ik even wil helpen om te kijken of ie compleet is. Wat volgt is een komische sketch waar Mister Bean een puntje aan kan zuigen. Hoe we ook passen en meten de tent blijkt op zijn best niet meer dan een wankele binnentent met een niet passende buitentent. Ik probeer de sfeer te verhogen door te zeggen dat het een goede mooi weer tent is.
Frans zegt dat hij mij vandaag wat met Tiffany wil laten doen. Dat heb ik weer. We gaan niet stoer aan de slag met lood. Nee hoor. Het wordt Tiffany vandaag. Dat gaat het goed doen aan de toog met een paar bouwvakkers naast mij. Wat hedde gij vandaag gedoan?...... Ik heb mijn eerste Tiffany werkje gemaakt......
Afijn, ik ga aan de slag met glas. Ik heb regelmatig glas in de handen dus dat moet geen probleem zijn. Bovendien begin ik met iets simpels uit 4 stukken, een boom/plantblad. Aangezien ik geen begenadigd tekenaar ben kan mijn schabloon net zo goed een groene peper als de fallus van de Hulk voorstellen maar dat mag de pret niet drukken.
Al snel blijkt dat ik iets te optimistisch was. Vooral het glas snijden is een precies werkje. De glassnijder moet onder de juiste hoek met de juiste druk precies over het getekende lijntje rollen. Als dat je goed gelukt is kan je het nog altijd verneuken door het glas verkeerd af te breken.
Ook het precies plakken van koperfolie over de zijkant van het glas om straks te kunnen solderen is een precies karweitje als je het goed wil doen. Daarom is Tiffany volgens mij ook een vrouwenkarweitje bij uitstek. Die hebben nu eenmaal een veel betere fijne motoriek dan ons lompe mannen.
De middag is overgegaan in de avond. Frans ontpopt zich tussendoor als een waar culinair tovenaar en we eten wat. Wie zegt dat mannen niet kunnen multitasken?
Rond een uur of half tien was mijn klusje af. Kunst pur sang. Ik heb het 'werk' het groene hart genoemd. Het was wel een beetje afgeraffeld maar ik wilde Frans ook een beetje bij kunnen houden die met zijn eigen werk bezig was. Vandaag ging het wat mij betreft ook meer over het proces van met je handen bezig zijn en iets maken dan over het resultaat zelf.
Als kind deed ik dat vrij regelmatig. Vooral het in elkaar zetten van bouwpakketten van vliegtuigen en die vervolgens beschilderen. Als volwassene ben ik te weinig creatief met mijn handen. Jammer.
Ik merk dat je hoofd er lekker leeg van stroomt als je met zo'n klusje bezig bent. Het heeft iets meditatiefs. Dat zou ik vaker moeten doen. Mijn hoofd zit namelijk regelmatig overvol. Nu is alles leeg en weer glashelder.
Genoeg gezever.
Vragen over glas in lood? Cursus glas in lood? Tiffany workshop?
Ooit is er een treinverbinding tussen Tilburg en het Belgische Turnhout geweest. Van 1867 tot 1934 kon men tussen deze 2 steden reizen met de trein. Van 1934 tot 1973 werden er alleen nog goederen vervoert. Daarna is Spoorlijn 29 (die in de volksmond Bels Lijntje genoemd wordt) opgeheven.
Wel reden er van 197 tot 1982 stoomtreinen van de Stichting Stoomtrein Tilburg-Turnhout toeristische ritjes van Tilburg naar de grens en terug.
In 1989 werd over de bedding een fietspad aangelegd van Tilburg naar Turnhout.
Al is het fietspad wat vergrijsd, je komt onderweg regelmatig fietsende 65 plussers tegen, kan ik toch jong én oud aanraden een keer het fietspad op te zoeken.
Ikzelf heb ook een korte tijd een Bels Lijntje gehad met een vriendin in Turnhout. Vaak ging ik met de bus naar Turnhout (50 minuten) maar ik heb het ook enkele keren gefietst en geskate.
Afgelopen donderdag besloot ik het fietspad nog eens met skates aan te bedwingen. Mijn ex was de dag ervoor jarig geweest en dat moest met wat biertjes gevierd worden vond ik.
Eigenlijk was het gekkenwerk. De eerste keer sinds maanden weer op skates en dan zo'n 36 kilometer maken. Zelfoverschatting noemen ze dat geloof ik.
Ik had om 16.00 uur afgesproken met E. dus ik vertrok om 13.00. Ik had enkele jaren eerder de rit in twee uur en een kwartier gedaan dus drie uur van te voren vertrekken moest genoeg zijn.
Ik was Tilburg nog niet uit of ik had al spierpijn. Gewoon negeren. Mijn skates zaten ook niet lekker. Gewoon negeren.
Eenmaal aangekomen op het begin van het Lijntje bleek ik bijna volledig wind tegen te hebben. Niet te negeren! Dit zou nog wel eens een lastige klus kunnen worden.
In de stad had ik zo goed als geen wind gevoeld maar hier op het fietspad met naast je vlakke weilanden voelde het ineens volkomen anders aan.
Ik probeerde de frisse moed en vaart erin te houden en binnen de kortste keren was ik kletsnat van het zweet.
Onderweg fotografeerde ik zo nu en dan wat en dat zorgde er gelukkig voor dat ik mij niet te obsessief met de tijd bezig hield. Had ik geen foto's gemaakt dan had ik waarschijnlijk de twee uur en een kwartier als doel gezien en dat was mij trouwens nooit gelukt.
Ik kwam redelijk wat fietsers tegen maar geen enkele skater. Het gaf mij een superieur gevoel. Stelletje watjes op jullie fiets! Skaten, dat is tenminste afzien!
Bij de les blijven. Niet dagdromen. Ik werd bijna door een fietser die in het midden bleef fietsen in het groen gelanceerd.
Kilometer na kilometer werden zo overwonnen. Twee keer stopte ik voor wat drinken en een koek.
Vlak bij Turnhout stopte ik nog even extra bij een nieuw gebouwde uitkijktoren. Men was hier bezig het landschap te herinrichten en de oude vennen wat meer ruimte te geven. Het zag er mooi uit maar met natuur had dit alles niets te maken. Je zou het beter een venpark kunnen noemen.
Aan het eind van de rit kon ik mijn benen haast niet meer coördineren. Net in Turnhout zag ik een bankje. Ik plofte erop neer en voelde voldaan en gebroken op hetzelfde moment. Het was 15:45. Twee uur en drie kwartier.
Ik deed mijn gympen aan en belde E. op.
Ja, ik ben er al. Bus? Nee, op mijn skates. Ja, geen centje pijn. Het was lekker.
Kom je zo naar de WirWar toe. Ik heb zin in een biertje...........
